Pages

Saturday, February 13, 2010

အေဖ

အေဖ

Saturday, February 13, 2010


၁။
“မိန္းမေရ၊ --ဧည့္ခန္းထဲက တုိင္မွာခ်ိတ္ထားတဲ့ နာရီ မရွိေတာ့ပါလားကြ”
“ရွင့္သား ျဖဳတ္ယူသြားတယ္ေလ၊ သူ ႔အိမ္မွာ နာရီ မရွိလုိ႔တဲ့”
၂။
“ မိန္းမေရ---ေၾကာင္အိမ္ထဲက ဓါတ္ဗူးအသစ္တစ္လုံး မေတြ႔ျပန္ဘူး၊ မင္းဘယ္သူ႔ေပးလုိက္ေသးလဲ။”
“ရွင့္သားလာယူသြားတာပဲေလ၊ သူ႔အိမ္မွာ ဓါတ္ဗူး လုိေနလုိ႔တဲ့။”
“ ေတာက္--ဒီေကာင္ ဒုိ႔ကုိ ဒုကၡေပးေပါင္းမ်ားလွျပီ၊ ဘြဲ႔ရ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ေငြအကုန္ခံ၊ဒုကၡေတြခံျပီး သင္ေပးခဲ့ျပီးျပီ။
အခု အိမ္ေထာက္က်ျပီးေတာ့လည္း အိမ္ကပစဏည္းေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု လာယူေနတယ္။ ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ေနျပီး ဘာမွ မိဘအေပၚ မသိတတ္တဲ့ေကာင္၊ သိေအာင္ေတာ့ သြားေျပာဦးမွပဲ”
၃။
ကုိတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ တုိက္ပုံအကၤ်ီ ေကာက္စြပ္ျပီး ရပ္ကြက္ရုံးကုိ သြားမလုိ႔ လုပ္တုန္း ေဒါသျဖစ္ျပီး သူ႔သားအိမ္ဘက္ ထြက္လာခဲ့တယ္။
သားအိမ္ေရွ႔ကုိေရာက္တယ္ဆုိရင္ပဲ သားလုပ္သူက အကၤ ်ီအျဖဴ လည္ကတုံး ၀တ္ျပီး
အိမ္ေပၚက ဆင္းလာတာေတြ ႔ရတယ္။
“ေဟ့ေကာင္---မင္းကုိ ငါေျပာစရာရွိလုိ႔ လာခဲ့တာကြ၊ အခု မင္းက--ဘယ္ကုိ သြားဦးမလုိ႔လဲ”
“ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံမွာ ေဟာေျပာပြဲရွိလုိ႔ ေဖေဖ၊ ေျပာစရာရွိရင္ ေနာက္မွ ေျပာပါလား။ အေရးၾကီးေနလုိ႔ပါ၊”
သားျဖစ္သူရဲ႔ စကားအဆုံး ကုိတင္မာင္ သူ႔သားကုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ
ေၾသာ္--ဒီေကာင့္မွာ တုိက္ပုံ အကၤ ်ီမွ မရွိပဲကုိး ဟုေရရြတ္ျပီး---
“ ေဟ့ေကာင္--ေဟာေျပာပြဲ သြားမွာဆုိရင္ တုိက္ပုံပါမွ ေကာင္းတာကြ--ေရာ့။
ငါ့တုိက္ပုံအကၤ ်ီ၀တ္သြား။ ေက်ာင္းဆရာ ဆုိတာ တုိက္ပုံအကၤ ်ီနဲ႔မွ ၾကည့္ေကာင္းတာကြ” ဟုဆုိကာ သူ၀တ္လာေသာ တုိက္ပုံအား ခ်ြတ္ေပးလုိက္ပါေတာ့သည္။
၄။
“ကုိတင္ေမာင္ --ရွင္သြားတုန္းက တုိက္ပုံ အကၤ ်ီနဲ႔ပါ၊ အခု ျပန္လာတာ တုိက္ပုံလည္း မေတြ႔ေတာ့ပါလား။ ဘယ္မွာမ်ား ေမ့က်န္ ရစ္ခဲ့ပါလိမ့္။ ”
“မင္းသားကြာ--ဓမၼာရုံမွာ ေဟာေျပာပြဲရွိတယ္ဆုိလုိ႔”
“အလုိေတာ္--ရွင့္သားက ခႏၶာကုိယ္ေပၚက တုိက္ပုံေတာင္ခၽြတ္ယူသလား၊ ဒင္းဆီေရာက္သြားရင္ ျပန္မရေတာ့ဘူးဆုိတာ ရွင္ လည္း သိသိၾကီးနဲ႔”
“မင္းေျပာလည္း ခံရမွာပဲ မိန္းမရယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခုဟာက သားကခၽြတ္ယူတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါကုိယ္တုိင္က ေက်ေက် နပ္နပ္ နဲ႔ခၽြတ္ေပးလုိက္တာပါကြယ္။”
ကုိတင္ေမာင္ရဲ႔ စကားအဆုံး ဇနီးျဖစ္သူက
“ေၾသာ္--ကုိတင္မာင္၊ ကုိတင္ေမာင္--ရွင္ ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ပီသပါေပတယ္ေတာ္” ဟုေရရြတ္ လုိက္ပါေတာ့သည္။
သက္ႏုိင္ဦး (ျမ၀တီ)
မေဟသီ ၂၅ အထူးထုတ္မွ

0 comments:

Post a Comment

 
 

Blogger


ေလာကဇာတ္ခံု ၊ ဤလူ့ဘံု၌
မ်ိဳးစံုကၾက ၊မာန္မာနႏွင့္

ငါကရာဇာ ၊ ငါဟာသူေဌး ၊ ငါပေဂးဟု

ငါေသြးတက္ၾကြ ၊လူ့ဗာလတို့ မ်ားလွျဖာျဖာ

အ၀ိဇၨာႏွင့္ ၊ တဏွာဘီလူး ၊ အေမွာင့္ပူး၍

က်ဴးက်ဴးေက်ာ္ေက်ာ္ ၊ ဂုဏ္ကိုေဖၚလွ်က္

ေမာ္ေမာ္ ေမာက္ေမာက္ ၊ ငါတစ္ေယာက္သာ

မိုးေအာက္တစ္လႊား ၊ ေရႊကိုယ္လားဟု

ထင္မွားမလြဲ ၊ သို့စဥ္စြဲလည္း ...........

ဇာတ္ပြဲျပီးက ၊ ေျပဖံုးခ်ေသာ္

သုဘရာဇာ ၊ ေျမေအာက္မွာပင္

ဘာသာလူမ်ိဳး ၊ ခ်ိန္မထိုးပဲ

ပုတ္သိုးခႏၶာ ၊ ျမဳပ္ရရွာသည္

ဘယ္မွာ ငါဟု ရွိအံ့နည္း ...... ။
.....