Pages

Friday, February 19, 2010

လွ်ပ္စစ္နည္းပညာသစ္တစ္ခု ကို ရွမ္းတိုင္းရင္းသား တစ္ဦးမွ တီထြင္ ေအာင္ျမင္


အိုဇုန္းလႊာ ပ်က္စီးျခင္း၊ ကမၻာ႕ ေရနံ ႏွင့္ ေလာင္စာဆီ ရွားပါးမႈ ျပႆနာကို ကာကြယ္ရန္ ေလာင္စာမဲ့ လွ်ပ္စစ္နည္း ပညာသစ္ကို တီထြင္ ေအာင္ျမင္ ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ယင္း နည္းပညာကုိ တီထြင္ခဲ့ေသာ ဦးစိုင္းသန္႕ဇင္ က ဇန္န၀ါရီလ ၂၅ ရက္ေန႕တြင္ ေျပာသည္။ "ဒီနည္း ပညာက ဘယ္သူမွ မတီထြင္ ႏိုင္ေသး ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာေအာင္ ေငြကုန္ခံ၊ လူပင္ပန္းခံ၊ မိသားစုကို စြန္႕လႊတ္ၿပီး ရွာေဖြ တီထြင္ ခဲ့တာပါ။ တစ္ကမၻာလုံးမွာ ရွိတဲ့ လူသား ေတြရဲ႕ လွ်ပ္စစ္ လုိအပ္ ခ်က္ကုိ ျပည့္သြား႐ုံ တင္ မကဘဲ ပိုေတာင္ ပိုပါေ သးတယ္" ဟု ၎က ေျပာသည္။ ေလာင္စာမဲ့ လွ်ပ္စစ္ နည္းပညာသစ္ ဆုိသည္မွာ လွ်ပ္စစ္ အနည္းငယ္မွ လွ်ပ္စစ္ မ်ားစြာကို ခ်ဲ႕ထြင္ၿပီး ဘြိဳင္လာ၊ တာဘိုင္၊ ဂ်င္နေရတာ ႏွင့္ တြဲဖက္ အသုံး ျပဳကာ စြမ္းအား ပမာဏ ႀကီးမားစြာ ထုတ္လုပ္ ႏိုင္ေသာ လွ်ပ္စစ္ ထုတ္စက္ကို တီထြင္ အသုံးျပဳျခင္း ျဖစ္သည္။

အဆိုပါ နည္းစနစ္အတြက္ မည္သည့္ ေလာင္စာမွ အသုံးျပဳျခင္း မရွိေပ။ ဘြိဳင္လာကုိ ဆူေစၿပီး တာဘုိင္ ႏွင့္ တြဲကာ ဂ်င္နေရတာ တပ္လွ်င္ မီးစက္ ျဖစ္သည္။ ထုိ ဂ်င္နေရတာကို ပန္ကာ တပ္လွ်င္ သေဘာၤ ျပန္ျဖစ္ သြားသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ထိုစနစ္ႏွင့္ ေလာင္စာမဲ့ သေဘာၤမ်ား သြားလာ ႏုိင္သည္။ တစ္ခ်ိန္က အသုံး ျပဳခဲ့ေသာ မီးသေဘာၤမ်ား အတုိင္း သြားလာ ႏုိင္သည္။

ေလာင္စာမဲ့ ဆုိသည့္ အတြက္ ထိုသေဘာၤတြင္ မည္သည့္ ေလာင္စာ ကိုမွ တင္စရာ မလိုေတာ့သည့္ အတြက္ ၀န္အား သက္သာ သြားမည္။ ကုန္က် စရိတ္ သက္သာၿပီး လုပ္ငန္းပိုမုိ အဆင္ ေျပမည္ ျဖစ္သည္။ မီးရထား တြင္လည္း ေက်ာက္မီးေသြး စက္ေခါင္း ကဲ့သုိ႕ ဘြိဳင္လာ စက္ေခါင္း အျဖစ္ ျပန္တပ္ဆင္ အသုံးခ် ႏိုင္သည္။

"လွ်ပ္စစ္မီးထြက္ဖုိ႕ ေလာင္စာအေနနဲ႕ ဘာေလာင္စာဆီမွ မလုိပါဘူး။ ဓာတ္ဆီ၊ ဒီဇယ္၊ ေက်ာက္မီးေသြးနဲ႕ ဂက္စ္ေတြ အသုံးျပဳစရာ မလုိဘဲ ကြ်န္ေတာ္တီထြင္ထားတဲ့ နည္းပညာထဲကေန ထြက္တာနဲ႕ လွ်ပ္စစ္ေတြဟာ လိုခ်င္သေလာက္ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒီနည္းပညာကုိ အခုထိေတာ့ နာမည္ မေပးရေသးဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ေလာင္စာမဲ့ လွ်ပ္စစ္ စြမ္းအင္ နည္းပညာလို႕ ေပးထား ပါတယ္" ဟု ဦးစိုင္းသန္႔ဇင္က ဆိုသည္။ ဦးစိုင္းသန္႕ဇင္သည္ ယင္းနည္း ပညာကုိ၎၏ ဆရာျဖစ္သူ ဦးေက်ာ္၀င္း ထံမွ အေမြ ဆက္ခံ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဦးေက်ာ္၀င္းသည္ လြန္ခဲ့ သည့္ ႏွစ္၃၀ ေက်ာ္ခ်ိန္ကတည္းက အဆိုပါနည္း ပညာကို စမ္းသပ္တီထြင္ခဲ့ကာ လိုအပ္သည့္ အခ်က္ လက္မ်ားကို ျပန္လည္ ျဖည့္ ဆည္းေနခ်ိန္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ကြယ္လြန္ ခဲ့သည္။ "ဆရာန႕ဲကြ်န္ေတာ္ စလက္တြဲတုန္းက ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ကပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆရာမွာ တပည့္ မရွိ ေသးပါဘူး။ ဆရာ အဲဒီစက္ကုိ တီထြင္ ေနတုန္းပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း သုံးႏွစ္ေလာက္ ေလ့လာၿပီးမွ ဆရာက သူ႕အနားကပ္ ခြင့္ေပးတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဆရာ့ဆီက နည္းပညာ ေတြကို အကုန္ မရခဲ့ ေသးပါဘူး။ ဆရာ့နည္း ပညာကုိလည္း ကြ်န္ေတာ္ လုပ္စားဖုိ႕ စိတ္မ၀င္ စားခဲ့ဘူး။ ဆရာ့ ပညာ ကုိလည္း ကြ်န္ေတာ္ လုိက္မမီ ပါဘူး။ ဆရာဆုံးေတာ့ ဆရာ့ပညာကုိ အေမြ ဆက္ခံမယ့္ လူမရွိ တာနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ အရဲစြန္႕ၿပီး လုပ္ခဲ့တာ။ကြ်န္ေတာ္ ထင္မထားေပမဲ့ ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္" ဟု ဦးစိုင္းသန္႔ဇင္ က ေျပာသည္။

"ကြ်န္ေတာ္ ဆရာ့ဆီမွာ လုပ္ကတည္းက ဆရာက နည္းပညာေတြ ေျပာျပတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က တပ္ဆင္ ေပးရတယ္။ ေနာက္ပုိင္း ဒီနည္း စနစ္ရဲ႕ လုပ္နည္း လုပ္ဟန္ ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ အကုန္သိ နားလည္တယ္။ ၀ွက္ဖဲ ေတြကိုလည္း သိလာတယ္။ ဆရာမရွိေတာ့ ေပမယ့္လည္း ေနာက္ပုိင္း ကုိယ့္ဘာသာ ကိုယ္ဆင္ လိုက္တာ ေလးလုံး ေျမွာက္မွာ မီးထြက္တယ္။ အဲ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ကေတာ့ လွ်ပ္စစ္ မီးထြက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အသုံးျပဳတဲ့ ပစၥည္း ေတြက သူ႕ဟာနဲ႕ သူမဟုတ္ေတာ့ မီးထြက္ မမွန္ဘူး။ ဒါကို နည္းပညာ တစ္ခုနဲ႕ထပ္ၿပီး စမ္းသပ္ တာရယ္ ေငြမရွိတာ ေတြေၾကာင့္ ပုိၾကာ သြားတာပါ" ဟု ရွင္းျပသည္။

"ဓန အင္အား ျပည့္စုံတ ဲ့လူကသာ မတည္ ရင္းႏွီးေငြ ထည့္မယ္ ဆုိရင္ ဒီ ေလာင္စာမဲ့ လွ်ပ္စစ္ နည္းပညာ သစ္ကုိ အေျခခံၿပီး ေနာက္ထပ္ နည္းပညာမ်ား ထပ္မံ ေပၚထြန္း လာဦးမွာပါ" ဟု ၎ က ေျပာေသးသည္။

ဦးစိုင္းသန္႕ဇင္သည္ က်ိဳင္းတုံ ဇာတိ ျဖစ္ၿပီး အသက္ ၅၃ ႏွစ္ရွိၿပီ ျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္ ကတည္းက စက္မႈနည္းပညာ ကို စိတ္၀င္စားၿပီး ကားမ်ား၏ စက္ပိုင္း ဆိုင္ရာကို တာ၀န္ယူ ျပဳျပင္ ခဲ့ရသည္။ ကိုယ္ပိုင္ ဂ်စ္ကားမ်ားမွ ဂ်စ္ဘီလူး အထိ တီထြင္ ထုတ္လုပ္ ႏိုင္ခဲ့သည္။

ယခင္က ေက်ာက္တြင္း ၄၅ တြင္းႏွင့္ စိုက္ခင္း ဧက၂၀၀ေက်ာ္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ကုမၸဏီ ပိုင္ရွင္တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ အဆိုပါပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကုိ အဆုံးရႈံးခံကာ ဤနည္းပညာကို ဇြဲ၊ လုံ႕လ၊ တို႔ျဖင့္ အနစ္နာခံ တီထြင္ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ကမၻာေပၚတြင္ အဓိကအားျဖင့္ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား ထုတ္လုပ္ေသာ နည္းပညာ(၅) မ်ိဳးရွိသည့္ အနက္ ယခု လက္ရွိတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား အသုံး ျပဳေနေသာ ေရဖိအားသုံး တာဘိုင္ စက္မ်ားျဖင့္ လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္ျခင္းသည္ ေရရွည္တြင္ ကုန္က် စရိတ္ သက္သာ ထိေရာက္ ေသာ္လည္း စတင္ တည္ေဆာက္ ခ်ိန္တြင္ တည္ ေဆာက္စရိတ္ အလြန္ ႀကီးမားသည္။

ေလာင္စာအတြက္ အခက္ခဲမရွိ ေသာ္လည္း ေရရင္းျမစ္ ေပါၾကြယ္၀သည့္ သဘာ၀ျမစ္၊ေခ်ာင္း၊ ေရတံခြန္ မ်ား ရွိေနရမည့္ အျပင္ ေရအား လွ်ပ္စစ္ ထုတ္လုပ္ ႏိုင္မည့္ ေရေျမသဘာ၀ ပထ၀ီ အေနထား ကန္႔သတ္ ခ်က္မ်ား၊ ေရအား လွ်ပ္စစ္ ထုတ္လုပ္မည့္ ေနရာႏွင့္ မိုင္ေပါင္း မ်ားစြာ ကြာေ၀း မႈေၾကာင့္ တည္ေဆာက္ ထားသည့္ ေနရာႏွင့္ အနီး၀န္းက်င္ ၿမိဳ႕မ်ားသာ ပိုမို သုံးစြဲ ႏိုင္သည္။

အခ်ိဳ႕ ၿမိဳ႕မ်ားကို လွ်ပ္စစ္ ေပးရာတြင္ မိုင္ေပါင္း မ်ားစြာ ေ၀းကြာ မႈေၾကာင့္ တည္ေဆာက္ စရိတ္ ႀကီးမားကာ လုိသေလာက္ မရႏုိင္ေပ။ ေလာင္စာမဲ့ လွ်ပ္စစ္ ထုတ္လုပ္ ျခင္းသည္ သဘာ၀ ေဘးဆုိးမ်ား၊ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ေလထု ညစ္ညမ္း မႈႏွင့္ ဆူညံ မႈတုိ႔ေဘးမွ ကင္းေ၀းသည္။

ယခုေလာင္စာမဲ့လွ်ပ္စစ္မွာ အဆုိပါ နည္းစနစ္မ်ားထက္ ေငြကုန္ေၾကးက် သက္သာကာ မည္သည့္ အားနည္းခ်က္ မွ်မရိွေပ။ ေပ ၁၀၀ ထ ၅၀ ရွိသည့္ ေနရာတြင္ လွ်ပ္စစ္ ထုတ္ကာ တစ္ၿမိဳ႕လုံးကို ၂၄နာရီ ပတ္လုံး မီးအလင္း ေပးႏိုင္သည္။ ၁မဂၢါ၀ပ္တြင္ ၀ပ္တစ္သန္းရွိ သည့္အတြက္ ၀ပ္သန္း ႏွစ္ဆယ္ ဆုိပါက ၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕ကုိ မီးအလင္းေပး ႏိုင္သည္။

အဆုိပါစက္မွာ ရွိရင္း စြဲပင္ရင္းမွ ထြက္လာေသာ အားကို ၁၀ ဆပို ထုတ္လုပ္ မည္ျဖစ္သည္။ ဥပမာ ၁၂ ကီလို၀ပ္ ရွိ မီးစက္ အင္ဂ်င္မွ ရွိရင္းစြဲ လွ်ပ္စစ္ကုိ ယူၿပီး ၁၀ ဆပြားလုိက္လွ်င္ ကီလို၀ပ္ ၁၂၀ ထြက္သည္။ ၀ပ္အားျဖင့္ တြက္လွ်င္ ရွိရင္းစြဲ ၀ပ္၁၂,၀၀၀ကေန ၀ပ္ ၁၂၀,၀၀၀ ထြက္သည္။ ထုိထဲမွ ၀ပ္ ၅၀,၀၀၀ကို ေကာင္းေကာင္း အသုံးျပဳ ႏိုင္သည္။

ယခုလက္ရွိ နမူနာတပ္ဆင္ထားေသာ လွ်ပ္စစ္ ထုတ္လုပ္သည့္ စက္မွာ Nichrome (နီက႐ုန္း) ႀကိဳးမ်ား တပ္ဆင္ထ ားသည္။ ယင္းႀကိဳးမ်ားမွာ တစ္ႀကိဳးလွ်င္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ၃,၆၀၀ မွ ၄,၈၀၀ အတြင္း ထြက္ရွိသည္။ အဆုိပါ ႀကိဳးမ်ိဳး ၁၂ေခ်ာင္း ဆင္ထား သည္။ ထုိအတြက္ လုိအပ္သည့္ လွ်ပ္စစ္ကုိ 12KV ရွိသည့္ မီးစက္မွ အားကုိ ဖန္တီး ယူထားျခင္း ျဖစ္သည္။

12KV မီးစက္ကိုႏႈိးၿပီး တီထြင္ထားသည့္ နည္းပညာ ပုံးထဲမွ ျဖတ္ကာ ဘြိဳင္လာ၏ လုိအပ္သည့္ နီကရုန္း ႀကိဳးမ်ား ဆီသုိ႕ ေပးပုိ႕မည္ ျဖစ္သည္။ ဥပမာ ဘြိဳင္လာမွ နီကရုန္းႀကိဳး အေခ်ာင္း ၁၀၀ လိုလွ်င္ အေခ်ာင္း ၁၅၀ ဆင္ထားမည္ ျဖစ္သည္။ တစ္ေခ်ာင္း ပ်က္လွ်င္ ထုိ၅၀ထဲမွ တစ္ေခ်ာင္းကုိ Onလုိက္မည္ ျဖစ္သည္။ထို႕အတြက္ စက္ကုိ ရပ္ဖုိ႕ မလုိေတာ့ေပ။

ဘြိဳင္လာရွိ PSI ဘားက အရွိန္ ၁၂၀ ေရာက္မွ ယႏၲရားလည္မည္ဆုိပါက ၁၂၀ လႊတ္ၿပီး ၂၀၀ႏွင့္မွ ရုန္းပါက ၂၀၀လႊတ္မည္ျဖစ္သည္။ ဘားပြင့္မွသာ ေရေႏြးေငြ႕ တာဘုိင္ လည္မည္ ျဖစ္ၿပီး ဖိအားျဖင့္ ဒလက္မ်ား လည္ေစကာ လွ်ပ္စစ္ ထုတ္ယူ မည္ျဖစ္သည္။

"ပထမလွ်ပ္စစ္ေပးထားတဲ့ 12KV ကုိလည္း ယႏၲရားႀကီး လည္သြားတာ နဲ႕အနားေပးလုိ႔ရပါၿပီ။ Recycle ျပန္ သုံးတဲ့သေဘာပါ"ဟု ဦးစိုင္းသန္႕ဇင္ က ၄င္းလုပ္ငန္းခြင္ကို ရွင္းျပသည္။

မူလပင္ရင္း ရွိရင္းစြဲမွ 12KV မွ ၀ပ္ အား၁၂,၀၀၀သာ ရွိသည္။ ထို မီးစက္ အင္ဂ်င္မွ မူလ လွ်ပ္စစ္ကို ၀ပ္၁၀,၀၀၀ ေလာက္ယူၿပီး ဖန္တီးထားေသာစက္ထဲ ထည့္ကာ ဆင့္ပြားနည္းပညာျဖင့္ ျပန္လည္ ထုတ္လုပ္လုိက္သည့္အခါ မီးမ်ားမွာ အဆုိပါ နီခ႐ုန္း ႀကိဳး၁၂ ေခ်ာင္းမွ တစ္ေခ်ာင္းလွ်င္ ၀ပ္ ၃,၆၀၀ႏွင့္ ႀကိဳး ေပါင္း ၁၂ေခ်ာင္း စုစုေပါင္း ၀ပ္ ၄၃,၀၀၀အား ျပန္လည္ ထုတ္လုပ္ႏုိင္ေၾကာင္း သိရသည္။

"မၾကာခင္မွာ ကြ်န္ေတာ္ စက္ရုံေထာင္မယ္။ ဒီနည္းပညာနဲ႕ ကမၻာ့မူ ပုိင္ခြင့္ကို လွမ္းမယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ အက်ိဳးျပဳမယ္။ ဒါဆုိ ကြ်န္ေတာ့္ အခန္း က႑ေတြ ၿပီးဆုံးသြားၿပီ။ ဒီထက္ပို ေကာင္းေအာင္ေတာ့ ေနာင္လာေနာင္သားေတြကိုဘဲ အားထားရေတာ့မွာပါ" ဟု ဦးစိုင္းသန္႔ဇင္ကဆိုသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံလံုး၏ လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားသုံးစြဲမႈမွာမဂၢါ၀ပ္၁,၅၀၀ရွိၿပီး အနည္းဆုံး မဂၢါ၀ပ္ ၁,၂၀၀ေလာက္ ရရွိလွ်င္ အဆင္ေျပ သည္ဟု သိရသည္။ ယခုလက္ရွိတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အမွန္ တကယ္လွ်ပ္စစ္ရရွိမႈမွာ အနည္းဆုံး ၃၅၀ မဂၢါ၀ပ္မွ အမ်ားဆုံး ၅၈၀မဂၢါ၀ပ္ ထိသာရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာ တစ္ႏုိင္ငံလုံး လုိအပ္သည့္ မဂၢါ၀ပ္ ထက္ အမွန္ တကယ္ သုံးစြဲမႈမွာ သံုးပံု တစ္ပုံ သာရွိသည္။

ေလာင္စာမဲ့လွ်ပ္စစ္နည္းပညာျဖင့္ ထုတ္လုပ္မည္ဆုိလွ်င္ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕တြင္ မဂၢါ၀ပ္ ၄၀ လိုသည္ ဆုိပါက ေပ၁၀၀ ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိသည့္ ေနရာတြင္ ၂မဂၢါ ၀ပ္ရွိသည့္ စက္အလုံး၂၀တပ္ဆင္ထားပါက ၄၀မဂၢါ၀ပ္ရရွိမည္။ သုိ႕ဆုိလွ်င္ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလုံး လို အပ္ေနသည့္ လွ်ပ္စစ္ကို ယခုကဲ့သုိ႕ တီထြင္ ဆပြားရင္း အသုံးျပဳသြားမည္ ဟုဆုိသည္။

ယင္းနည္းပညာ၏ ေအာင္ျမင္မႈ အေျခအေနကုိမွ ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာစိန္ျမင့္တို႔ အဖြဲ႕က ဇန္န၀ါရီ လ၁၉ရက္ေန႔တြင္ လာေရာက္ ေလ့လာၿပီး နည္းပညာမွန္ကန္သျဖင့္ ဦးစုိင္းသန္႔ဇင္ႏွင့္ ပူးေပါင္းလိုေၾကာင္း ကမ္းလွမ္းထားသည္။

"ဒီပညာရွင္ ေလာကမွာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏိုင္တာကို ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့တယ္။ လွ်ပ္စစ္မွာေလာ့စ္ရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕က သီအုိရီ သေဘာ အရဆုိ သူ႕ကုိ ဘယ္လုိမွ လက္ခံလို႕ မရဘူး။ ဒါကလည္း သူတီထြင္ထားတာ ေအာင္ျမင္ခဲ့လုိ႕သာ။ သူအခုခ်ိန္မွာ ဒီလို လုပ္ခ်င္ပါ တယ္လို႕ ေျပာရင္ သူ႕ကုိ စိတ္မွ ေကာင္းေသးလားလို႕ လူေတြ အထင္ေသးၾကမွာ အမွန္ဘဲ။ သူလည္း မေအာင္ျမင္တုန္းကေတာ့ ႀကဳံခဲ့မွာပါ။ အခုေတာ့ သူဒီနည္းပညာကုိ ေအာင္ျမင္သြားၿပီ" ဟု တ႐ုတ္ပညာရွင္ တစ္ဦးက ေျပာသည္။     
မန္းသားေလး
၁၈ . ၂ . ၂၀၁၀ l MM  < ဟံသာ၀တီ>မွကူးယူေဖၚၿပထားပါသည္

ျမန္မာ ႏိုင္ငံတြင္ အႀကီးမားဆံုး ျဖစ္လာမည္႕ လန့္ေဆးခမ္း ဘြဲ႔ေတာ္ရ ဝါးႏွီး လက္ရာ ႐ုပ္ပြားေတာ္ႀကီး ကခ်င္ ျပည္နယ္ တြင္ ဖူးေတြ႔ ႏိုင္ၿပီ



ဗုဒၶဘာသာကို ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ၾကေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ျမတ္စြာ ဘုရား ရွင္၏ လကၡဏာ ေတာ္ႀကီး၊ လကၡဏာ ေတာ္ငယ္ အသြယ္သြယ္ တို႔ကို ႐ုပ္လံုးၾကြ ထင္ရွား ေစၿပီး ေစတနာ ထက္သန္စြာ ကိုးကြယ္ ၫြတ္တြား ၾကေစရန္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ႐ုပ္တုေတာ္မ်ားကို ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ထုလုပ္ ကိုးကြယ္မႈ လက္ရာ အစံု အလင္ တို႔ႏွင့္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ကိုးကြယ္ ခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ ကုိးကြယ္ ပူေဇာ္ ၾကရာ၌ ေက်ာက္သား ႐ုပ္တု၊ အဂၤေတ ႐ုပ္တု၊ အုပ္ခဲ႐ုပ္တု၊ သစ္သား႐ုပ္တု၊ သံ႐ုပ္တု၊ ေၾကး႐ုပ္တု၊ ဖလ္႐ုပ္တု၊ ေဆး႐ုပ္တုဟု ႐ုပ္တုေတာ္ ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိခဲ့သည္။ ထိုသို႔ ေခတ္ကာလ အဆက္ဆက္ မိမိတို႔ တတ္စြမ္း သမွ်ေသာ ႐ုပ္ဝတၴဳ မ်ားႏွင့္ အျမတ္တႏိုး ကိုးကြယ္ခဲ့ၾကမႈ အမ်ိဳးအစား ေတြထဲမွ တစ္မ်ိဳး တစ္ဘာသာ ထြင္းေဖာက္ၿပီး ဝါးႏွီး မ်ားႏွင့္ ရက္လုပ္၍ ဗုဒၶပံုေတာ္တုလုပ္ ကိုးကြယ္လာမႈမွာ ဆယ္စုႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ထင္ရွား လာခဲ့သည္။


ျမန္မာျပည္ အရပ္ရပ္ မွာပင္ ဝါး မ်ိဳးစံုတို႔ လြယ္လင့္ တကူ ရရွိသည္ႏွင့္ အညီ ဝါးမ်ားကို အခ်ိန္ေပးၿပီး စုေဆာင္းလ်က္ ႏွီး ျဖာ၍ ဝါးႏွီးႏွင့္ အဆန္း တၾကယ္ ရက္လုပ္ ကိုးကြယ္ေလ့ ရွိေသာ ႏွီးဘုရား လက္ရာတို႔ တစ္ေခတ္ဆန္းလ်က္ ရွိလာ ခဲ့သည္။ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္တြင္ လြယ္လင့္ တကူ ရွာေဖြ ရရွိ ႏိုင္သည့္ ဝါးႏွီးမ်ား ႏွင့္ရက္ လုပ္(သြန္းထု) ကိုးကြယ္ မႈမ်ား တြင္က်ယ္လာ ခဲ့ရာမွ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ အင္းေတာ္ႀကီးနယ္ တြင္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံ၌ ထုထည္ အႀကီးဆံုးဟု မွတ္တမ္းတင္ ႏိုင္ေတာ့မည့္ လန္႔ေဆးခမ္း ဘြဲ႕ေတာ္ အမည္ ရွိေသာ ဗုဒၶ ႐ုပ္ပြားေတာ္ ျမတ္ႀကီး တစ္ဆူ (၂ဝဝ၉) ခုႏွစ္အတြင္း သြန္းထု ၿပီးစီး ခဲ့ရသည္။


အင္းေတာ္ႀကီး အနီး၌ရွိ ေသာ'နန္႔မီးေလာင္' ရြာတြင္ ရွမ္းတိုင္းရင္း သားျဖစ္ေသာ ဦးဝိမလဗုဒၶိ (ခ) လံုးအြန္ဆိုင္ (ဘုန္းႀကီးဘြဲ႕ေတာ္မဟုတ္ပါ) ႏွင့္ အဖြဲ႔က အခ်ိန္ယူ၍ သြန္းထု ကိုးကြယ္ ခဲ့ၾကရာမွ ယခု အခါ ဗုဒၶ၏ ႐ုပ္ပြားေတာ္ ျမတ္ႀကီး အသြင္ သဏၭာန္ ထင္ရွား ပီျပင္ ခဲ့ရၿပီး ျဖစ္ရာ (၂ဝ၁ဝ) ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဗုဒၶဘိေသကေခၚေသာ အေန ကဇာတင္ မဂၤလာပြဲႀကီးကို အႀကီး အက်ယ္ ဆင္ႏႊဲ က်င္းပ ႏိုင္ရန္ ျပင္ဆင္လ်က္ ရွိသည္ဟု ဆရာေတာ္ ဦးကု႑လမွ ေျပာျပသည္။


လန္႔ေဆးခမ္းဘြဲ႕ေတာ္ရ ဝါးႏွီးဘုရား မွာ ဝါးပုိး ႏြယ္ဝါး ေတြနဲ႔ စနစ္ တက်စီမံ သြန္းလုပ္ခဲ့ၿပီး ဉာဏ္ေတာ္(၁၈)ေပအရြယ္ရွိ သျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေတြ႔ရွိ ရေသာ ဝါးႏွီး လက္ရာ ႐ုပ္ထုေတာ္မ်ား အႀကီးဆံုး လက္ရာ ျဖစ္လာ ေတာ့မည္။ အင္းေတာ္ႀကီး ေဒသသည္ အထက္ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တန္ခိုးႀကီး ေသာ ေရႊမဥၨဴ (ေရလယ္)ဘုရားႀကီး ေၾကာင့္ တန္ခိုး ဂုဏ္ရွိန္ ႀကီးမားလ်က္ ရွိရာ ယခုအခါ ၿပီးစီး ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ လန္႔ေဆးခမ္း ဝါးႏွီး ဘုရားႀကီး ကလည္း ဘုရားဖူး လာေရာက္သူ မ်ားအား ဗဟုသုတ ႏွင့္ေဒသႏၲရ အေတြ႕ အႀကံဳ တစ္မ်ိဳး တစ္ဖံု ရရွိ ေစလိမ့္မည္ဟု ကခ်င္ျပည္ နယ္ေဒသခံ မ်ားက ေျပာဆိုလ်က္ ရွိၾကသည္။

သက္ႏိုင္ထြန္း(နဘား)

Saturday, February 13, 2010

အေဖ

အေဖ

Saturday, February 13, 2010


၁။
“မိန္းမေရ၊ --ဧည့္ခန္းထဲက တုိင္မွာခ်ိတ္ထားတဲ့ နာရီ မရွိေတာ့ပါလားကြ”
“ရွင့္သား ျဖဳတ္ယူသြားတယ္ေလ၊ သူ ႔အိမ္မွာ နာရီ မရွိလုိ႔တဲ့”
၂။
“ မိန္းမေရ---ေၾကာင္အိမ္ထဲက ဓါတ္ဗူးအသစ္တစ္လုံး မေတြ႔ျပန္ဘူး၊ မင္းဘယ္သူ႔ေပးလုိက္ေသးလဲ။”
“ရွင့္သားလာယူသြားတာပဲေလ၊ သူ႔အိမ္မွာ ဓါတ္ဗူး လုိေနလုိ႔တဲ့။”
“ ေတာက္--ဒီေကာင္ ဒုိ႔ကုိ ဒုကၡေပးေပါင္းမ်ားလွျပီ၊ ဘြဲ႔ရ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ေငြအကုန္ခံ၊ဒုကၡေတြခံျပီး သင္ေပးခဲ့ျပီးျပီ။
အခု အိမ္ေထာက္က်ျပီးေတာ့လည္း အိမ္ကပစဏည္းေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု လာယူေနတယ္။ ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ေနျပီး ဘာမွ မိဘအေပၚ မသိတတ္တဲ့ေကာင္၊ သိေအာင္ေတာ့ သြားေျပာဦးမွပဲ”
၃။
ကုိတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ တုိက္ပုံအကၤ်ီ ေကာက္စြပ္ျပီး ရပ္ကြက္ရုံးကုိ သြားမလုိ႔ လုပ္တုန္း ေဒါသျဖစ္ျပီး သူ႔သားအိမ္ဘက္ ထြက္လာခဲ့တယ္။
သားအိမ္ေရွ႔ကုိေရာက္တယ္ဆုိရင္ပဲ သားလုပ္သူက အကၤ ်ီအျဖဴ လည္ကတုံး ၀တ္ျပီး
အိမ္ေပၚက ဆင္းလာတာေတြ ႔ရတယ္။
“ေဟ့ေကာင္---မင္းကုိ ငါေျပာစရာရွိလုိ႔ လာခဲ့တာကြ၊ အခု မင္းက--ဘယ္ကုိ သြားဦးမလုိ႔လဲ”
“ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံမွာ ေဟာေျပာပြဲရွိလုိ႔ ေဖေဖ၊ ေျပာစရာရွိရင္ ေနာက္မွ ေျပာပါလား။ အေရးၾကီးေနလုိ႔ပါ၊”
သားျဖစ္သူရဲ႔ စကားအဆုံး ကုိတင္မာင္ သူ႔သားကုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ
ေၾသာ္--ဒီေကာင့္မွာ တုိက္ပုံ အကၤ ်ီမွ မရွိပဲကုိး ဟုေရရြတ္ျပီး---
“ ေဟ့ေကာင္--ေဟာေျပာပြဲ သြားမွာဆုိရင္ တုိက္ပုံပါမွ ေကာင္းတာကြ--ေရာ့။
ငါ့တုိက္ပုံအကၤ ်ီ၀တ္သြား။ ေက်ာင္းဆရာ ဆုိတာ တုိက္ပုံအကၤ ်ီနဲ႔မွ ၾကည့္ေကာင္းတာကြ” ဟုဆုိကာ သူ၀တ္လာေသာ တုိက္ပုံအား ခ်ြတ္ေပးလုိက္ပါေတာ့သည္။
၄။
“ကုိတင္ေမာင္ --ရွင္သြားတုန္းက တုိက္ပုံ အကၤ ်ီနဲ႔ပါ၊ အခု ျပန္လာတာ တုိက္ပုံလည္း မေတြ႔ေတာ့ပါလား။ ဘယ္မွာမ်ား ေမ့က်န္ ရစ္ခဲ့ပါလိမ့္။ ”
“မင္းသားကြာ--ဓမၼာရုံမွာ ေဟာေျပာပြဲရွိတယ္ဆုိလုိ႔”
“အလုိေတာ္--ရွင့္သားက ခႏၶာကုိယ္ေပၚက တုိက္ပုံေတာင္ခၽြတ္ယူသလား၊ ဒင္းဆီေရာက္သြားရင္ ျပန္မရေတာ့ဘူးဆုိတာ ရွင္ လည္း သိသိၾကီးနဲ႔”
“မင္းေျပာလည္း ခံရမွာပဲ မိန္းမရယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခုဟာက သားကခၽြတ္ယူတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါကုိယ္တုိင္က ေက်ေက် နပ္နပ္ နဲ႔ခၽြတ္ေပးလုိက္တာပါကြယ္။”
ကုိတင္ေမာင္ရဲ႔ စကားအဆုံး ဇနီးျဖစ္သူက
“ေၾသာ္--ကုိတင္မာင္၊ ကုိတင္ေမာင္--ရွင္ ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ပီသပါေပတယ္ေတာ္” ဟုေရရြတ္ လုိက္ပါေတာ့သည္။
သက္ႏုိင္ဦး (ျမ၀တီ)
မေဟသီ ၂၅ အထူးထုတ္မွ

Thursday, February 11, 2010

ၿပည္သူခ်စ္ေသာမင္းသားၾကီး ကုိေက်ာ္သူ႔ ႐ွင္းတမ္း (၁)


Friday, February 12, 2010

ရွက္ဖို႔ ေကာင္းလွသည္ . . . ။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ . . . အယူသီးပံု၊
အစြဲၾကီးပံုမ်ား တလြဲ ဆံပင္ေကာင္းမႈမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့ သည္။
ဘာသာျခားမ်ား၊ တိုင္းတစ္ပါးမွ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသိလွ်င္
အေတာ့္ကို ရယ္စရာၾကီးျဖစ္ေနမည္။
ျမန္မာ လူမ်ိဳးမ်ား ကမာၻတြင္ ဟာသလူမ်ိဳးျဖစ္ကုန္မည္ကို စိုးရြ႔ံမိသည္။
၂၀၀၁ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ (၁) ရက္ေန႔မွစ၍ အယူသီးမႈ၊ အစြဲအလန္းၾကီးမႈမ်ားကို
ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုက္ဖ်က္လာသည္မွာ ယခုအခ်ိန္ထိပင္။
သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ယခုတိုင္ အခ်ိဳ႔ေသာသူတို႔သည္ ျပဒါးတစ္လမ္း . . . သံတစ္လမ္း၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေနအထားပင္ ျဖစ္ေနေသးသည္။
သူတို႔ ထံမွ တီးတိုး ေျပာသံမ်ား၊ အၾကံဥာဏ္ ေပးသံမ်ား၊ ဆရာၾကီး လုပ္သံမ်ား၊
အတင္းအဖ်င္း ေျပာသံမ်ား၊ ရႈတ္ခ်သံမ်ား၊ မေခ်မငံ ေျပာသံမ်ား စသည့္ လူမႈေရး
တိုက္ခိုက္သံ၊ အယူသီးမႈ စကားလံုးမ်ား
ယေန႔တိုင္ မၾကာမၾကာ ၾကားေနရဆဲပင္ ျဖစ္သည္။
ေရွးလူၾကီးမ်ား စကားမပယ္ဖ်က္ ေကာင္းဘူးတဲ့ . . .
ဒါက သူတို႔ ေနာက္ဆံုး အႏိုင္ယူတဲ့ စကားလံုး။
ဒီေတာ့ . . . ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းျပီ၊ ရွင္းရျပီ . . .
ရွင္းျပီ ဆိုေသာ္ျငားလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့ဘူးေသာ ‘ခုတ္မယ္၊ ထစ္မယ္၊ ပါးပါးလွီးမယ္’
ဟူေသာစာစုမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ လူမႈေရးလမ္းျပ ၾကယ္ျဖစ္ေသာ
ဆရာေတာ္ၾကီးဘဒၵႏ ၱဦးတိကၡ၏ ေဟာၾကားခ်က္ စကားမ်ားမွ စရေတာ့မည္။
အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္
ေကာင္းတာ လုပ္လွ်င္ ေကာင္းက်ိဳး ေပးမည္။ မေကာင္းတာ လုပ္လွ်င္ မေကာင္းမႈမ်ား ရမည္ ဟူ၍ ေဟာၾကားခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား . . . ။
ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာ လူမိ်ဳးမ်ားသည္ ရတနာသံုးပါးကို
ၾကည္ညိဳ ေလးစား ဦးခိုက္ၾကေသာ္လည္း
ကံႏွင့္ပတ္သတ္၍ ယံုၾကည္မႈ အားနည္းမႈမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။
လူအမ်ားစုသည္ နာေရး ကိစၥမ်ားကို အယူသီး ၾကသည္။
နာေရးေၾကာင့္ စီးပြားပ်က္တယ္၊ လူေသ တတ္တယ္၊ ထိခိုက္ နစ္နာမယ္၊
ပ်က္စီး ဆံုးရႈံးတတ္၊ နိမိတ္ မေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္တတ္တယ္ ဟူ၍
ေရွးဘိုးေဘး ဘီဘင္ လက္ထက္ ကတည္းက
အယူသီးမႈမ်ား၊ အရိုးစြဲမႈမ်ား၊ အမွားစြဲမႈမ်ား ရွင္သန္လာခဲ့ၾကသည္။
လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားသည္ အဆင္း၊ အနံ႔၊ အသံ၊ အရသာ၊ အထိအေတြ႔ ဟူေသာ
အာရုံ ငါးပါးထဲတြင္ နစ္မြန္း ေနၾကသည္။
မိမိကိုယ္ မိမိတို႔ သုဘ (သို႔မဟုတ္) မဂၤလာဟု သတ္မွတ္ ေနၾကသည္။
အမွန္မွာ . . . ရွင္သူ၊ ေသသူတို႔ အားလံုးသည္ အသုဘမ်ား
(သို႔မဟုတ္) အမဂၤလာမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ . . .
ေရမခ်ိဳးဘဲႏွင့္ ဆယ္ရက္ခန္႔ ေနၾကည့္လွ်င္ မိမိခႏၶာမွ အပုပ္ နံ႔မ်ားထြက္ လာမည္။
ဒြါရ ေျခာက္ပါးမွ အနံ႔အသက္ မိ်ဳးစံု ထြက္ေနေတာ့မည္။
ရုပ္တရား၊ နာမ္တရား အားလံုးသည္ အသုဘခ်ည္းပင္ ျဖစ္သည္။
မည္သည့္ အရာမွ တည္ျမဲမႈကို မေဆာင္ႏိုင္ေခ်။
ျမတ္စြာ ဘုရားသည္ လူမသာကို အိမ္ထဲသို႔၊ ရပ္ကြက္ထဲသို႔ သြင္းလွ်င္
‘ခိုက္သည္’ ဟူ၍ မေဟာၾကားခဲ့ပါ။
စဥ္းစားေစခ်င္သည္ . . .
ရပ္ကြက္၊ အိမ္ျပင္ပတြင္ ဆံုးသြားပါက (ရပ္ကြက္) အိမ္ထဲသို႔
အသြင္းမခံၾက၊ သြင္းလွ်င္ ရြာနာတယ္၊ အရပ္နာတယ္၊ အိမ္သူ အိမ္သားေတြ
ခိုက္တယ္ဟူ၍ မည္သည့္ က်မ္းဂန္တြင္မွ မပါရွိပါ။
သို႔ေသာ္ အားလံုး နီးပါး အယူသီးမႈမ်ားက လႊမ္းျခံဳေနမႈကို ခံေနရသည္။
ဒါဆို . . . ကြ်န္ေတာ္ေမးေတာ့မည္။
လူမသာၾကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲ၊ အိမ္ထဲ မသြင္းေကာင္းဘူးတဲ့ . . .။
အဲဒါဆိုလွ်င္ တိရစာၦန္ မသာမ်ား ၾကေတာ့
ဘာျဖစ္လို႔ အိမ္ထဲ သြင္းၾက သနည္း။
သက္ရွိ ေလာကၾကီးထဲတြင္
လူသာလွ်င္ အျမတ္ဆံုး ျဖစ္သည္လို႔ ေျပာၾကျပီး မည္သည့္ အတြက္ . . .
နံနက္ဖက္ ေစ်းကျပန္လာလွ်င္ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္
ငါကေတာ့ ၾကက္သား စားႏိုင္တယ္ . . .
ငါကေတာ့ဝက္သားစသျဖင့္ အျပိဳင္အဆိုင္ ေစ်းဝယ္လာျပီး
ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ ေနအိမ္ထဲသို႔ တိရစာၦန္ မသာမ်ားကို ထည့္ျပီး . . .
ခုတ္ထစ္ ေဆးေၾကာ၊ ေၾကာ္ေလွာ္၊ ခ်က္ျပဳတ္ျပီး
မိမိတို႔ရဲ႕ ပါးစပ္ထဲသို႔ တိရစာၦန္ မသာမ်ားကို ဘာေၾကာင့္ ထည့္ၾက သနည္း . . . ။
အရိုးမ်ားကို ႏူးေနေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္၍ ဝါးၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။
ဒါေၾကာင့္ . . .
လူ႔ဝမ္းဗိုက္သည္ တိရစာၦန္တို႔၏ သခ်ိၤဳင္း
လူ႔ပါးစပ္သည္ တိရစာၦန္တို႔၏ မီးသျဂိၤဳလ္ စက္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
တိရစာၦန္ မသာက်ေတာ့ မိမိတို႔ ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႔ ထည့္ျပီး လူမသာက်ေတာ့ အိမ္ထဲ
(ရပ္ကြက္) ထဲသို႔အသြင္းမခံမႈ တို႔သည္ အဆိုးဝါး ဆံုးေသာ အယူသီးမႈ၊
မိစာၦဒိ႒ိ အယူဝါဒမွ ဆင္းသက္လာမႈပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
တစ္ဖန္ လူေသသြားလွ်င္ အိမ္ေနာက္ေဖးသယ္သြား၊ တံစက္ျမိတ္ေရ လက္ျပန္ေရႏွင့္ ေရခ်ိဳးေပး၊ အဝတ္ အစားဝတ္၊ သနပ္ခါးလိမ္း၊ ဆံပင္ထံုးေပး၊
ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးေပး၊ ပန္းပန္ေပးႏွင့္ ေသသြားမွ ၾကင္နာျပ၊ ဂရုစိုက္ျပေနေတာ့သည္။
အေလာင္း လွေအာင္ လုပ္တာတဲ့။ ျပံဳးျပံဳးေလးေသမွ အေလာင္းလွတာတဲ့။
ေနာက္မွ ေခါင္းက ဆံပင္ကိုျဖတ္၊ ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို တုပ္ေတာ့သည္။
အိမ္မွာ ႏွစ္ညေတာင္ ထားရဦးမွာျဖစ္တဲ့ အတြက္တဲ့ဗ်ာ . . . ။
ေသတာေတာင္ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရတဲ့ဘဝ . . . ။
ထို႔ေနာက္ ေသသူႏွင့္ ပါးစပ္ထဲ မတ္ေစ့ (ယခုေခတ္တြင္ေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့) ထည့္သည့္
‘ကူးတို႔ခ’ ဟုဆိုၾကျပန္သည္။
အသက္မရွိေသာ ခႏၶာႏွင့္ ဘယ္ကားကို တစ္မတ္ေပးစီး၍ ဘယ္ကိုသြားမည္နည္း . . . ။
တစ္ခ်ိဳ႔က ပါးစပ္ထဲ ထည့္ထားသည့္ မတ္ေစ့ကို အတင္းႏိႈက္ျပန္သည္၊
Lucky ေကာင္းတယ္တဲ့၊ ေငြပြားတယ္တဲ့ေလ။
အေလာင္းးကို အိမ္ကထုတ္ေတာ့ . . . ေျခကမထုတ္ရဘူး၊ ေခါင္းကမထုတ္ရဘူး၊
တံခါးေဘာင္နဲ႔ မထိရဘူး၊ အိမ္နံရံကို မထိရဘူး၊ ေလွကားက မဆင္းရဘူး စသျဖင့္
‘ဘူး’ မ်ားပဲ့တင္ထပ္ေနေတာ့သည္။
ေနာက္ထပ္ ေၾကးစည္ထု၊ ကနားဖ်င္းဖ်က္ျခင္း လုပ္ေတာ့သည္။
ေနာက္နိဗၺာန္ယာဥ္ေပၚသို႔ အေလာင္းတင္ေသာ္ ေရအိုးကို ခြဲေတာ့သည္။
မင္းနဲ႔ငါတို႔ အိုးစားကြဲျပီ၊ အိမ္ျပန္မလာနဲ႔ ဟုဆိုသည္။
ေနာက္ငိုၾက၊ ယိုၾက၊ မသြားရဘူး၊ ေခၚမသြားရဘူး၊ ပစ္သြားျပီလား စသျဖင့္
အယူစြဲ၊ အယူသီးမႈမ်ား လႊမ္းျခံဳေနၾကသည္။
သုႆန္ေရာက္ေသာ္ အေခါင္းထဲမွ ပန္းတစ္ပြင့္ကိုယူ၍ ယူသည့္လူက စကားမည္သူ႔ကိုမွ်မေျပာေတာ့ေခ်။
ေသသူရဲ႔လိပ္ျပာကို ျပန္ေခၚတာတဲ့။
အိုးစားကြဲ လိုက္ၾက၊ ျပန္ေခၚ လိုက္ၾက၊ ေျခေထာက္ကို တုပ္ေႏွာင္ လိုက္ၾက၊
ငိုလိုက္ ၾကနဲ႔ ေသသူကို မီးသျဂိၤဳလ္ စက္ထဲသုိ႔ ထည့္မည့္အစား ထိုသူမ်ားကို
စိတ္ေရာဂါ အထူးကုေဆးရုံသို႔ပင္ ပို႔ရမလို ျဖစ္ေတာ့သည္။
ေသဆံုးသူ၏ လံုခ်ည္၊ အကီ်ၤ၊ ျခင္ေထာင္၊ ေမြ႔ယာမ်ားကို ခိုက္မွာစိုး၍ ခန္းစီးစမ်ား ခ်ဳပ္၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ကုိပို႔ၾကသည္။
ကုသိုလ္ရေအာင္
ဘုန္းၾကီးေက်ာ္းတြင္ ခ်ိတ္ခိုင္း ဆြဲခိုင္းေတာ့သည္။
ဒါဆို ဘုန္းၾကီးေတြ က်ေတာ့ ခိုက္ေစတဲ့လား . . . ?
ေသဆံုးသြားသူ၏ လက္ဝတ္ လက္စား၊ ဆြဲၾကိဳး၊ လက္စြပ္မ်ား ၾကေတာ့ ခိုက္မွာ
စိုး၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို မလွဴၾကေတာ့ ဘူးလား၊
ဘယ္ေရာက္ ကုန္ပါလိမ့္ . . .?
နာေရးယာဥ္ (နိဗၺာန္ယာဥ္) ကိုလည္း ရပ္ကြက္ထဲဝင္လွ်င္ ဟိုဖက္ကဝင္၊ ဒီဖက္က မဝင္ရဘူး စသျဖင့္ တားျမစ္ သူေတြ၊ မိမိအိမ္ေရွ႔တြင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေခါင္း လာလွည့္တာကို မလိုခ်င္၊ နိဗၺာန္ယာဥ္ေမာင္းသည့္ ယာဥ္ေမာင္း မ်ားလည္း ယခင္ကမၾကာခဏ လက္သီးႏွင့္ အထိုး ခံရမႈမ်ား ရွိခဲ့သည္။ လမ္းထိပ္တြင္ ကန္ေတာ့ပြဲ ထိုးေပး ခဲ့ရသည္လည္း ရွိသည္။
ဒီလမ္းက နိဗၺာန္ယာဥ္မဝင္ရ၊ မသြားရတဲ့လမ္း စသျဖင့္ တားျမစ္ နယ္ေျမမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။
ရွိေနဆဲပင္ . .. ။
ေကာင္းျပီ။
ဒါဆိုရင္ အဲဒီ့လမ္းကလူေတြက မေသေတာ့မဲ့ သူေတြမ်ားလား . . . ?။
ေသခဲ့သည္ ရွိေသာ္ မိမိအိမ္မွ လမ္းထိပ္သို႔ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္သယ္ပိုျပီး ‘မ’ခ်မည္တဲ့လား . . . ? ။
ေနာက္ . . . ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေသဆံုး၍ ေသဆံုးသူ၏ ခႏၶာကိုယ္အား
ျမန္မာျပည္တြင္ သျဂိၤဳလ္ခ်င္၍ ျပန္သယ္ လာေသာ အေလာင္းမ်ားသည္ ေလယာဥ္ျဖင့္
သယ္ေဆာင္ လာရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လမ္းထဲ မဝင္ရဘူး၊ ဟိုဘက္က
မထြက္ရဘူး၊ ဒီဘက္က မဝင္ရဘူး၊ အိမ္ေရွ႔ကားမေကြ႔ရဘူး စသျဖင့္ ေျပာေနသူမ်ား
စဥ္းစားၾကည ့္ေစခ်င္သည္။ မိမိတို႔ ဦးေခါင္းထက္ မိမိတို႔၏ ေနအိမ္ထက္မွ ေန႔စဥ္အေလာင္းတင္ ေလယာဥ္ပ်ံမ်ား ျဖတ္သန္း ေနဆဲ၊ ပ်ံသန္းေနဆဲပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
နိဗၺာန္ယာဥ္ဝင္တာကိုေတာ့ မၾကိဳက္ၾက၊ နိဗၺာန္ယာဥ္ကို ျမင္ၾကလွ်င္ေတာ့
မိမိတို႔၏ ပိုက္ဆံအိတ္မ်ားကို ပုတ္ၾကကာ လာဘ္ရႊင္လို႔လား . . .
စဥ္းစားၾကပါ. . . ။ သိပ္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းေနပါျပီ။
မိမိတို႔၏ စိတ္ဓာတ္မ်ား၊ ခံယူခ်က္မ်ား၊ အယူသီးမႈမ်ားကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ေစလိုပါသည္။ ျပဒါးတစ္လမ္း . . . သံတစ္လမ္း မျဖစ္သင့္ေတာ့ပါ။
ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္စစ္ၾကည့္ေစခ်င္သည္။
မွားလား . . . မွန္လား။
မွန္လား . . . မွားလား ဆိုတာ။
မွားရင္ . . . ျပင္။
မွန္ရင္ . . . ဆက္လုပ္ ဖို႔က အားလံုးရဲ႕ တာဝန္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
ကြ်န္ေတာ္ စကားလံုးမ်ားႏွင့္ ရွင္းျပရသည္မွာ မ်ားလွပါျပီ။
ထို႔ေၾကာင့္ . . . ယခုလူမႈေရးလုပ္ငန္း (နာေရးကူညီမႈ) တြင္
အယူသီးမႈ၊ အရိုးစြဲမႈ၊ အမွားကို လက္ခံေနမႈမ်ားကို တိုက္ဖ်က္ၾကေသာ
သူရဲေကာင္း လူပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အေၾကာင္းအရာ၊ သက္ေသခံဓာတ္ပံုမ်ားႏွင့္တကြ ထပ္မံရွင္းျပပါေတာ့မည္။
{From Forwarded Mail}
(သိပ္ကုိေလးစားသြားၿပီ ဒကာေက်ာ္သူေရ)

(dhammagarden)မွကူးယူေဖၚၿပပါသည္

မေလးရွားေရာက္ရွမ္းမ်ိဳးခ်စ္မ်ား ဦးခြန္ထြန္းဦးႏွင့္ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္မ်ား လႊတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ေမတၱာပို႕ဆုေတာင္းပြဲက်င္းပ




နိဳင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေထာင္က်ခံေနရေသာ ဦးခြန္ထြန္းဦးႏွင့္ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္မ်ား လႊတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ မေလးရွား နိဳင္ငံ တြင္ေရာက္ရွိေနၾကေသာ ရွမ္းမ်ိဳးခ်စ္မ်ားတို႕သည္ ကြာလာလမ္ပူၿမိဳ႕ရွိ ပူတူးပလာဇာ၌ ၁၀၊၀၂၊၂၀၁၀ ေန႕တြင္ နံနက္ ၁၀း၃၀မွစ၍ ထိုင္းဘုန္း ေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ ေခတၱသီတင္းသံုးေတာ္မူေသာ ရွမ္းဘုန္းေတာ္ႀကီးအား ပင့္ဖိတ္ကာ ဆြမ္းကပ္ အလွဴဒါနျပဳခဲ့ပါသည္။

ေထာင္တြင္း၌က်ခံေနရေသာ ဦးခြန္ထြန္းဦးႏွင့္တကြ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္မ်ား လြတ္ေျမာက္ ေရးအတြက္ အခမ္းအနား သို႕တက္ေရာက္လာသူူမ်ားက အေမႊးတိုင္မ်ားထြန္းညွိေပးၾကၿပီး ဆုမြန္ေကာင္းမ်ား ေတာင္းေပးခဲ့ၾကပါသည္။ ရွမ္းဘုန္းေတာ္ႀကီးထံမွ ငါးပါးသီလကို ခံယူတည္ေဆာက္ ၾကၿပီးေနာက္ ဆရာေတာ္အားေန႕လည္ဆြမ္းကပ္လွဴခဲ့ၾကကာ ေရာက္ရွိလာသူမ်ားအား ရွမ္း အစားအစာျဖင့္ ေကၽႊးေမြႊးခဲ့ၾကပါသည္။

ညေနပိုင္း ၆း၃၀တြင္ ရွမ္းခရစ္ယာန္မ်ားတို႕သည္ စုေ၀းၾကၿပီး ဦးခြန္ထြန္းဦးႏွင့္ ရွမ္းေခါင္း ေဆာင္မ်ား လႊတ္ေျမာက္ ေရးအတြက္ အထူးဆု ေတာင္းပြဲ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။ ဆုေတာင္းပြဲ အခမ္းအနားတြင္ စိုင္းလံုမွ အခမ္းအနားမွဴးအျဖစ္ေဆာင္ရြက္ၿပီး ဦးစြာသမၼာက်မ္းစာေတာ္ျမတ္ကို ဖတ္ၾကား၍ အဖြင့္ဆုေတာင္းခဲ့ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ စိုင္းထြန္းေနမွ ေရာက္ရွိလာေသာ ခရစ္ယာန္ ဓမၼဆရာမ်ား၊ ရွမ္းအဖြဲ႕အစည္းမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ လားဟူလူမ်ိဳးမ်ားကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ပါသည္။

စိုင္းဆိုင္မွ ေရာက္ရွိသူမ်ားအား ႀကိဳဆိုႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားမ်ားကို ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ ထိုင္းနိဳင္ငံမွ ေရာက္ရွိလာသူ အေမရိကန္လူမ်ိဳး Ps. Ron Grosser ကလည္း ရွမ္းမ်ိဳးခ်စ္တို႕အား တိုက္တြန္းခြန္အားေပးစကားမ်ားကို ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ စိုင္းေက်ာ္ႏွင့္စိုင္းခမ္းႏြမ္တို႕လည္း ရွမ္းေခါင္းေဆာင္ မ်ား၏ အထုပၸတိၱအက်ဥ္းကို ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။

DSC00826ထို႕ေနာက္ Mr. Damian Loke ၏ အားေပးစကားကို ၾကားနာခဲ့ရၿပီးေနာက္ ေရာက္ရွိလာ သူမ်ား အားလံုးက မေလးရွားေရာက္ ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ား အားလံုးအတြက္ ဆုေတာင္းပဌနာျပဳခဲ့ပါသည္။ Ps. Samuel Lone သည္လည္း ဦးခြန္ထြန္းဦးႏွင့္ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္မ်ားအားလံုးလႊတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ အထူးဆုေတာင္းေပးခဲ့ပါသည္။ Ps. Samuel Lone သည္ ထပ္ဆင့္၍ သမၼာက်မ္းစာႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တိုက္တြန္းခြန္အားေပးစကားမ်ားကို ေျပာၾကားကာ ရွမ္းအစားအစာမ်ားျဖင့္ တည္ခင္း ဧည္႕ခံကာ အခမ္းအနား ၿပီးဆံုးခဲ့ပါသည္။

Sunday, February 7, 2010

07/02/2010...မေလးရွား. ရွမ္းအမ်ိဳးသားေန႔အမွတ္တရ


မဂၤလာပါ
မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္ ၂၀၁၀
အစျပဳခ်ိန္မွသည္ .... ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္ ...
ေအာင္ျမင္ျခင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ေသာကကင္းျခင္း၊ ေဘးရန္ကင္းျခင္း၊
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတို့ျဖင့္ .... ေအာင္ျမင္ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ဘ၀မ်ားကို
ပူးေပါင္းတည္ေဆာက္ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ႏွင့္
သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္း၍ ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာႏွစ္သစ္၂၀၁၀ မွအစျပဳ၍
မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ျပည့္စံုၿပီး အစဥ္ထာ၀ရ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစဟု
မိတ္ေဟာင္း/မိတ္သစ္ မ်ားႏွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးရပါေသာ
ရပ္နီးရပ္ေ၀းမွသူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔အား ႏွစ္သစ္မဂၤလာဆုမြန္
ေကာင္းေတာင္းဆုျပဳအပ္ပါသည္။



(သွ်မ္းျပည္အမ်ဳိးသားေန႕ အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ)
သွ်မ္းျပည္လူထုေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႕ေစာ္ဘြားမ်ား ဦးေဆာင္ ကမကထျပဳမႈ အရ သွ်မ္းျပည္အလယ္ပုိင္းယခင္လုိင္းခါ့ (လဲခ်ား) နယ္ ပင္လုံမွာ ၁၉၄၇ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၃ - ၁၂ ၊ ၁၀ ရက္ၾကာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ဒုတိယ ပင္လုံညီလာခံဟာ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၇ ရက္ သွ်မ္းျပည္အမ်ဳိးသားေန႕ နဲ႕ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၂ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ေန႕ (၀ါ) ျပည္ေထာင္စုေန႕ ေတြေပၚေပါက္ေစခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္သမုိင္း၀င္ေန႕ရက္မ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။

၁၉၄၆ မတ္ခ်္ ၂၆-၂၈ ရက္ ပထမပင္လုံညီလာခံက်င္းပစဥ္ သွ်မ္းေစာ္ဘြားမ်ားေကာင္စီ (Shan State Saophas Council) ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းခဲ့ တုန္းက ေစာ္ဘြားမ်ားရဲ႕ကုိယ္စားလွယ္ေတြပါ၀င္ ဦးေဆာင္တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသလုိ ခြန္ၾကာပု၊ ခြန္ဘဉာဏ္၊ ေဒါက္တာ စုိင္းေနာ္ခမ္း စတဲ့ လူထု ေခါင္းေဆာင္ေတြလဲ တက္ေရာက္ၾကပါတယ္။
[ေဖဖၚ၀ါရီ ၁၂ ရက္ ၁၉၄၇ ပင္လံုညီလာခံ]

ေဖဖၚ၀ါရီ ၁၂ ရက္ ၁၉၄၇ ပင္လံုညီလာခံ

၁၉၄၆ ဂ်ဴလုိင္ ၂၁-၂၇ ရက္မွာ သွ်မ္းေစာ္ဘြားမ်ားေကာင္စီ SSSC ဥကၠဌ နမ့္ဆန္ ပေလာင္ေစာ္ဘြား ခြန္ပန္းစိန္ ဦးေဆာင္ၿပီး (၁၉၂၂ ေအာက္တုိဘာ ၁ ရက္ကဖြဲ႕စည္းခဲ့တဲ့၊ လူထုကုိယ္စားလွယ္ ေတြမပါ၀င္ဘဲအဂၤလိပ္ေကာ္မ႐ွင္ နာကုိယ္တုိင္ ဥကၠဌရာထူးယူထား တဲ့) ယခင္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုသွ်မ္းျပည္ ( FSSC - Federal Shan State Council) ကုိ အာခံအံတုဖုိ႕ အစည္းအေ၀းတရပ္က်င္းပခဲ့ၾက ပါတယ္။

အဲဒီအစည္းအေ၀းဆုံးျဖတ္ခ်က္အရ သွ်မ္းျပည္လူထု ကုိယ္စားလွယ္ေတြနဲ႕ ေစာ္ဘြားကုိယ္စားလွယ္ေတြအတူ တကြပါ၀င္မဲ့ သွ်မ္းျပည္ ေကာင္စီ (SSC) ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရင္ အဲဒီေကာင္စီအသစ္ကုိ လက္ခံအသိအမွတ္ျပဳၿပီးအာဏာအပ္ ႏွင္းဖုိ႕၊ လက္႐ွိ (FSSC) အေဟာင္းကုိ ဖ်က္ သိမ္းေပးဖုိ႕- ဗမာျပည္ဘုရင္ခံ Governor ထံ ၃၊၂၊၁၉၄၇ ေန႕ မွာ ေၾကးနန္းစာ ပုိ႕လုိက္ပါတယ္။

၇၊၂၊၁၉၄၇ မွာ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံက " FSCC ဥကၠဌ အဂၤလိပ္ ေကာ္မ႐ွင္နာမင္းႀကီးသဘာပတိလုပ္တဲ့ ႏွစ္လည္ေကာင္စီ ညီလာခံ ဆုံးျဖတ္ ခ်က္ကလႊဲလုိ႕ ဘယ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္မွ အဓိပၸါယ္မ႐ွိေၾကာင္း၊ အဲဒီ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကုိ စြန္႕လြတ္ ႐ုပ္သိမ္းရမွာျဖစ္ေၾကာင္း” ေၾကးနန္းစာ အေၾကာင္းျပန္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံရဲ႕ ၫႊန္ၾကားခ်က္ကုိ ေစာ္ဘြားေတြ နဲ႕ သွ်မ္းျပည္လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြလက္ခံနာယူျခင္း မ႐ွိၾကပါဘူး။ ေစာ္ဘြား ကုိယ္စားလွယ္ ၇ ဦး နဲ႕ လူထုေခါင္းေဆာင္ ၇ ဦး စီပါ၀င္တဲ့ သွ်မ္းျပည္ေကာင္စီအသစ္ ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္လုိက္ၾကပါတယ္။ ေကာင္စီ ဥကၠဌ စ၀္ခြန္ပန္းစိန္ကဘဲ မူလဘူတေ႐ွ႕ေျပးပင္လုံစိတ္ဓါတ္အျဖစ္ ေအာက္ပါ ဦးတည္ခ်က္ ၃ ရပ္ကုိ လူထုအၾကား ႐ွင္းလင္းခ်ျပခဲ့ပါ တယ္။
(၁) အဂၤလိပ္အရာ႐ွိေတြမပါ၀င္တဲ့ သီးျခားသွ်မ္းျပည္ေကာင္စီထူေထာင္ေရး
(၂) သွ်မ္းျပည္လူထုကုိယ္စားလွယ္မ်ားကုိယ္တုိင္ ေကာင္စီထဲပါ၀င္ေရး
(၃) သွ်မ္းျပည္လြတ္ေျမာက္ေရး
အဲဒါနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ေၾကျငာခ်က္ကုိ ရန္ကုန္အသံလႊင့္႐ုံဆီေပးပုိ႕လုိက္ၿပီး အဲဒီ ၇၊၂၊၁၉၄၇ ညေနမွာ အသံလႊင့္ေတာ့ တျပည္လုံး ဗြက္ေလာ႐ုိက္သြားတယ္။

ပင္လုံသေဘာတူညီခ်က္ လက္မွတ္ထုိးၿပီး ၃ ရက္အၾကာ ၁၅၊၂၊၁၉၄၇ ေန႕မွာ မူလ သွ်မ္းျပည္ေစာ္ဘြားမ်ားေကာင္စီ (SSSC) ကေန သွ်မ္းျပည္ေကာင္စီ (SSC) အျဖစ္တရား၀င္ေျပာင္းလဲသတ္မွတ္လုိက္တယ္။

ပင္လုံစာခ်ဳပ္လက္မွတ္မထုိးခင္ တစ္ရက္အလုိ ၁၁၊၂၊၁၉၄၇ ေန႕မွာ (SSC) ဥကၠဌ စ၀္ခြန္ပန္းစိန္က သွ်မ္းျပည္လူမ်ဳိးေပါင္းစုံနဲ႕ ပတ္သက္ အႀကံး၀င္တဲ့ ေအာက္ပါဆုံးျဖတ္ခ်က္ ၃ ရပ္ျဖစ္တဲ့-
(၁) ေဖေဖၚ၀ါရီ ၇ ရက္ကုိ အမ်ဳိးသားေန႕အျဖစ္-
(၂) ၀ါစိမ္းနီနဲ႕ အျဖဴေရာင္လ၀န္းအလံကုိ သွ်မ္းျပည္အလံေတာ္ အျဖစ္-
(၃) ေခးတုိင္းေခးရာဇာသီခ်င္းကုိ ယာယီအမ်ဳိးသားသီခ်င္း အျဖစ္ - သတ္မွတ္ေၾကာင္းထုတ္ျပန္ေၾကျငာလုိက္တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၆၂ ႏွစ္ကစၿပီး ေဖေဖၚ၀ါရီ ၇ ရက္ေန႕ကုိ သွ်မ္းအမ်ဳိးသားေန႕လုိ႕ အစြဲျပဳေခၚေ၀ၚခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီေခတ္ကာလ သမယ အေျခအေန အရ အႏွစ္သာရနဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ သွ်မ္းျပည္သူတရပ္လုံးကုိ ကုိယ္စားျပဳဖုိ႕ ရည္ၫႊန္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၆၂ ဗုိလ္ေန၀င္းဦးေဆာင္တဲ့ ဗမာစစ္တပ္ အာဏာသိမ္း ၿပီးေနာက္ပုိင္း အဂၤလိပ္တုိ႕ထက္ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာအုပ္ခ်ဳပ္မႈ ပုိက်င့္သုံးလာလုိ႕ သွ်မ္းျပည္လူမ်ဳိးစုမ်ားအၾကား သပ္လွ်ဳိေသြးထုိး ဖဲ့ထုတ္စည္း႐ုံး မႈေတြတုိးပြါးလာတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သွ်မ္းလူမ်ဳိးစုေတြေလာက္ဘဲအမ်ဳိး သား ေန႕က်င္းပၿပီး တျခား သွ်မ္းျပည္လူမ်ဳိးစုေတြပါ၀င္တာ သိပ္မေတြ႕ရတာ ယေန႕တုိင္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ခ်ဳိ႕ယြင္းအားနည္းခ်က္တခုကေတာ့ ေနာက္ခံသမုိင္းျဖစ္ရပ္ကုိမေလ့လာတဲ့သွ်မ္းေတြ အဲဒီအမ်ဳိးသားေန႕ နဲ႕ ၀ါ၊ စိမ္း၊ နီ အ လယ္လ၀န္း ႐ွိတဲ့ ႐ွည္းျပည္သူသားကိုယ္စားျပဳအလံဟာ မိမိတုိ႕သွ်မ္းနဲ႕ဘဲသက္ဆုိင္တယ္လုိ႕ယူဆၿပီး သွ်မ္းေန႕/သွ်မ္းအလံအျဖစ္ ထင္မွတ္လာၾကတယ္။

ဥပမာ - လူမ်ဳိးအလုိက္ ယုံၾကည္ရာ ဓေလ့ထုံးတမ္းျဖစ္တဲ့ သွ်မ္းႏွစ္သစ္ကူးပြဲပါမက်န္ (လူမ်ဳိးအားလုံးနဲ႕သက္ဆုိင္တဲ့) သွ်မ္းျပည္အလံ ကုိ လႊင့္ထူခ်ိတ္ဆြဲတြဲကပ္ အသုံးခ်တာေတြ အပါအ၀င္ျဖစ္တယ္။ သွ်မ္းမဟုတ္တဲ့တျခားသွ်မ္းျပည္ လူမ်ဳိးစုေတြကလည္း အဲဒီအမ်ဳိး သားေန႕နဲ႕အလံဟာ မိမိတုိ႕နဲ႕ဘာမွမပတ္သက္သလုိေနလာၾကေတာ့အာဏာ႐ွင္ ဗမာစစ္အုပ္စု အကြက္ထဲ၀င္ၿပီးသားျဖစ္သြားတယ္။

သမုိင္းအစစ္အမွန္လွစ္လွန္လုိက္ရင္ သွ်မ္းျပည္အမ်ဳိးသားေန႕ ျဖစ္တဲ့ ၇၊၂၊၄၇ မ႐ွိရင္ျပည္ေထာင္စုေန႕လုိ႕အမ်ား သိၾကတဲ့ ၁၂၊၂၊၁၉၄၇ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ေန႕ လဲ႐ွိမွာမဟုတ္သလုိ ၄၊၁၊၄၈ လြတ္လပ္ေရးေန႕လဲ ႐ွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ပင္လုံညီလာခံသာ မျဖစ္ခဲ့ဘူးဆုိရင္ ျပည္ေထာင္စု အမည္ခံ ကေန႕တုိင္းျပည္ရဲ႕အေနအထားလဲတမ်ဳိးတဖုံေျပာင္း လဲခဲ့မယ္ဆုိတာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲျဖစ္တယ္ - လုိ႕ သွ်မ္းျပည္အေရး ေလ့လာသူမ်ားက သံုးသပ္ပါတယ္။
 
 

Blogger


ေလာကဇာတ္ခံု ၊ ဤလူ့ဘံု၌
မ်ိဳးစံုကၾက ၊မာန္မာနႏွင့္

ငါကရာဇာ ၊ ငါဟာသူေဌး ၊ ငါပေဂးဟု

ငါေသြးတက္ၾကြ ၊လူ့ဗာလတို့ မ်ားလွျဖာျဖာ

အ၀ိဇၨာႏွင့္ ၊ တဏွာဘီလူး ၊ အေမွာင့္ပူး၍

က်ဴးက်ဴးေက်ာ္ေက်ာ္ ၊ ဂုဏ္ကိုေဖၚလွ်က္

ေမာ္ေမာ္ ေမာက္ေမာက္ ၊ ငါတစ္ေယာက္သာ

မိုးေအာက္တစ္လႊား ၊ ေရႊကိုယ္လားဟု

ထင္မွားမလြဲ ၊ သို့စဥ္စြဲလည္း ...........

ဇာတ္ပြဲျပီးက ၊ ေျပဖံုးခ်ေသာ္

သုဘရာဇာ ၊ ေျမေအာက္မွာပင္

ဘာသာလူမ်ိဳး ၊ ခ်ိန္မထိုးပဲ

ပုတ္သိုးခႏၶာ ၊ ျမဳပ္ရရွာသည္

ဘယ္မွာ ငါဟု ရွိအံ့နည္း ...... ။
.....